WEER THUIS !!!!
Door: Maries
Blijf op de hoogte en volg Peter
08 September 2019 | Nederland, Grashoek
Hallo lieve mensen
Ik kan het nog niet laten om te schrijven en het helpt me door de moeilijke uren heen, maar ook confronterend want het was Peter die iedere zondag zei… vanmiddag weer bericht schrijven en hij vond het ook altijd heel mooi wat ik geschreven had, was ook altijd benieuwd naar de reacties die er kwamen en daar genoten we dan samen van … maar nu is het niet meer samen, maar alleen !!!
2 weken geleden zette ik het op facebook om nog wat mensen op de hoogte te brengen dat Peter niet meer bij ons is. Links en rechts hadden we wat confronterende opmerkingen gekregen.. zoals hoe is het nu met Peter… mensen die dus nog niet wisten.. ja en dat is heel confronterend !!!
De reacties op facebook waren ook weer hartverwarmend
Het was nog een paar dagen heel mooi weer en ik genoot van de kinderen in het zwembad, zoals die maandag toen er 9 kindjes in het zwembad waren en de dinsdag erna was het oppasdag en haalde ik Pierke, Joep, Sien en Mees uit school en later kwam Claudi met Niene, heel gezellig en s avonds kwamen Robert en Steef ook nog hier eten en had ik lekker gekookt, heerlijk is dat om weer een volle pot te koken, maar als dan iedereen weg is overvalt me de stilte en komt het verdriet… Het moet allemaal een plekje zoeken en meestal gaat het wel goed.
Vrijdags heb ik alleen de film gekeken op de computer op kantoor, heel intens alles beleefd, heftig en bij het afsluitende nummer… Roed zien de Roeze dan rollen de tranen.. dat is zo ons nummer, zo SAMEN… en daarna kon ik de knop ook weer omzetten, want s avonds kwamen Claudi en Johan met Joep, Mees Niene en Lobke disco zwemmen in het donker met de lampjes van het zwembad aan. Dat wilden we al zo lang.. maar was er steeds niet van gekomen en wat ziet her er dan allemaal romantisch uit en gaan mijn gedachten terug naar de tijd van voor het infarct want toen zaten we bijna iedere avond in en bij het zwembad met de lampjes aan…
Zaterdags was het ook nog warm en moest ik s avonds naar het feest van Piet en Marian in Sevenum. Claudi wilde wel met me mee gaan, dat vond zij ook wel gezellig en het was ook heel gezellig en het gekke is dat ik Peter dan op zo’n avond helemaal niet mis, want nu hoefde ik nergens op te letten, ik mocht gewoon mezelf zijn en kletsen met iedereen, met achterneef Ton over vroeger, over onze kinderjaren in Blerick, over hoe de familie band in elkaar zat, heel interessant allemaal en ik kon hem nog wat nieuwe dingen vertellen, ja en dat is dan heel bijzonder. Maar als ik dan weer alleen thuis ben, komt het verdriet… waarom mochten we hier niet samen in goede gezondheid van genieten… en dan mis ik hem zo.. want ik zie hem dan lachend voor me, genietend van een grote pot bier !!!
Zondags had ik weer een feest, nu bij Bert en Marlies en daar ging ik alleen naar toe. Heel gezellig zitten kletsen met mijn oude buurmeisje, ook al jaren niet meer gezien . Lekker gegeten en weer naar huis….
Maandagmorgen kwam Niene en die zorgde voor de nodige afleiding terwijl Mattie ook nog op bezoek kwam wat bij vlagen heel emotioneel was.
Dinsdag was het een werkdag voor mij, en was ik druk met het vlees verwerken en dan heb ik echt geen tijd om na te denken en dan gaat het ook heel goed met mij. Ja echt lekker gewerkt en bezig geweest. Tussendoor nog wat zaken afgehandeld en mensen bedankt, veel aanloop en links en rechts een telefoontje, de renteswap weer opgepakt en dat ziet er redelijk goed uit. Weer nieuwe ontwikkelingen hierin en in november het hoger beroep in Amsterdam.
Ja en toen werd het vrijdag 6 september…. De urn ophalen…
Samen met Steef ging ik naar het crematorium om Peter op te halen… heel beladen gingen we er naar toe… hoe zal dit gaan. We moesten ons melden bij het kantoor en een vriendelijke meneer, Mark, deed de deur open, We kwamen in een hal en Mark vertelde ons dat als hij de volgende deur open deed daar de urn zou staan. Steef en ik stonden een beetje zenuwachtig te kijken en de deur ging open.. Ja dat was even heel erg slikken en tranen, want daar stond hij… DE URN.. met Peter erin…en drie buideltjes met een klein beetje as van Peter. Mark liet ons een poosje alleen .. ja heftig was dat… Een zwarte pot….. Toen Mark weer terug kwam was er een mooi gesprek, in de vitrinekasten aan de wand stonden allemaal mooie dingen waar je de as in kon verwerken en daar hadden wij veel vragen over, ja want wat willen we nu precies, in ieder geval niet naar een kerkhof of uitstrooien, nee hij moet bij ons blijven, maar dan wel in een mooi waardig iets. We dachten dat zoiets wel heel erg duur zou zijn, maar dat viel reuze mee. Na een klein uurtje gingen we weer naar huis…Heel waardig en voorzichtig met de urn.. ik had niet gedacht dat dit me zoveel zou doen… pfff heel heftig… zo kostbaar!!! Thuisgekomen maakten we de sidetable mooi om Peter daar neer te zetten, de urn met de drie buideltjes, foto’s erbij, rozen erbij… nu al heel mooi en dan over een poosje laten we de as verwerken in een klein kunstwerkje. S Middags kwam Claudi kijken, ook weer even emotioneel en zij wilde graag haar buideltje al mee nemen om bij haar thuis neer te zetten, nou dat was prima, want de drie buideltjes waren bedoeld voor Steef, Lonneke en Claudi.
S Avonds keek ik voetbal, lekker in Peters stoel en ik genoot van Duitsland-Nederland.. Tussendoor keek ik even op facebook… Nou en toen kwam het binnen… Claudi had het volgende op facebook gezet…
We kunnen jou geen knuffel meer geven,
Maar voelen we je warmte in iedere traan
We horen jou geen “poedewoet”meer zeggen
Maar luisteren we naar de druppels die je soms laat vallen
We zien jou niet meer in je lievelingsstoel zitten
Maar kijken we nu naar hoe je staat te pronken in je “zwart pak “
Je bent weer thuis,
Straalt nu weer vanuit je vertrouwde plek op de boerderij
Met alle kracht die jij in je had!
Luv joe pappie!!!
Nou lieve mensen en toen brak ik …. Zo mooi !!!
En wat ben ik dan trots op ons gezin, samen geluk en verdriet delen, wat zou Peter ook enorm trots zijn op ons, hoe we het samen verwerken dat hij niet meer bij ons is, dat we hem allemaal zo missen met iedere vezel in ons, dat we er voor elkaar zijn, dat we elkaar tot steun zijn, maar ook dat we samen weer genieten van de mooie momenten, dat we ook weer samen lachen en plezier hebben, dat wij samen weer een toekomst hebben… we komen er wel SAMEN !!!!
VERDRIET EN VEERKRACHT LEVEN SAMEN
Veel liefs Marlies
-
08 September 2019 - 13:32
Tineke:
Wat weer mooi geschreven Marlies . Het leven was de laatste jaren heel intens. Fijn dat Peter weer thuis is , daar hoort hij .De kinderen en kleinkinderen zijn jullie trots.
Maar je mag ook trots zijn op jezelf Marlies. Fijne zondag Gr Tineke
-
08 September 2019 - 14:42
Tr Jeucken:
Hoi lieve Marlies wat weer een mooi verhaal is toch fijn dat peter weer thuis is kun je toch wat tegen hem zeggen (dat doe ik op het kerkhof ook altijd)bij mijn overledene ouders en andere trouwens wij zijn ook weer terug van de vac als je n keer tijd hebt komen we op de koffie jij mag ook komen nou tot ziens of horens lieve groetjes van ons ook voor de kinderen -
08 September 2019 - 14:45
N Baetsen - Peeters:
Heel mooi geschreven Marlies , ja jullie komen er samen wel en dat wist Peter ook . Het verdriet zal een plekje moeten vinden maar de herinneringen neemt niemand jullie af. Liefs Nel.
-
08 September 2019 - 14:52
Christel:
Zeker de stille momenten zijn zwaar. Dán ervaar je in elke vezel het gemis. Voor jou sowieso een heel grote verandering; Peter was er ALTIJD. Hij is wel uit het oog, maar beslist niet uit het hart. Je doet het bijzonder goed, Marlies. Verdriet hoort erbij. Maar daarnaast weet je toch altijd weer te genieten en vooral ook te lachen! -
08 September 2019 - 18:56
Loes:
Lieve Marlies.
Wat een stappen heb je deze week moeten nemen.Wat zou Peter weer trots op je zijn .
Gelukkig zijn er veel mensen die je kennen en van je (jullie)houden ,en die weten dat alles prachtig en mooi word geregeld.Peter is weer thuis,houd je daaraan vast ,dat had hij gewild en zou hij zo trots op zijn .Thuis in Grashoek wat zijn thuis is ,met al zijn mooie dochters ,schoonzonen en vooral zijn oogappeltjes ,de kleinkinderen.Deze prachtige familie,die jullie samen op de wereld hebben gezet ,dat is waar iedereen eigenlijk voor leeft .Marlies er komen nog moeilijke dagen,lastige stappen die je moet nemen ,maar houdt je vast aan Peter want die is en blijft er altijd bij .Dikke kus van je vriendin Loes -
08 September 2019 - 20:02
Sylvia Postma:
Lieve Marlies, weer een mooi verhaal over hoe Peter weer thuis is en hoe jullie dit met zijn allen delen.
Ook fijn dat jullie nog steeds leuke dingen met elkaar ondernemen ondanks het verlies...knap dat jullie dit kunnen. Jullie mogen trots zijn op jullie zelf.
Veel liefs, Sylvia Postma -
09 September 2019 - 16:14
Wil En Marian :
Mooi verhaal!
Geneet van ut laeve!
Groetjes Wil en Marian. -
10 September 2019 - 07:35
Ria En Wiel:
Wat een warm verhaal ,fijn dat Peter weer op zijn vaste plek is. Bij jouw Marlies,zijn rots waar hij zoveel en vaak op terug kon vallen. En geweldig de woorden van Claudi ,ook namens Stee en Lonneke.en jullie schatten van kleinkinderen.
Een moeilijke tijd en een groot gemis .maar de kracht van jullie samen trekt jullie hierdoor.een grote knuffel voor jouw.en tot weer -
28 September 2019 - 08:13
Hein Oet Wieërt:
Peter is : Um noeit te VERGEATE mer dêt zal jullie auch neet gebeure. Moeilijk kan het zeer zeker zijn en stil ook als je alleen bent maar koester de herinneringen en dat zal jij en de rest zeer zeker doen. Sterkte
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
