ONS TREINTJE ONTSPOORT....
Door: ..
Blijf op de hoogte en volg Peter
29 December 2016 | Duitsland, Werne
Hallo lieve mensen,
Kerstavond waren we een beetje beduusd nog, een prachtig boeket bloemen van Toos en Ad werd bezorgd en ik wilde graag naar de kerk, maar Peter voelde zich niet helemaal lekker, en Claudi wist niet af ze het zo lang zou volhouden in de kerk, dus besloten we dat ik met Johan, Joep en Mees naar de kerk zou gaan en dat Peter bij Claudi zou blijven. We waren ruim op de tijd in de kerk en Joep vond het allemaal prachtig en kwam mooi bij mij op schoot zitten. Mees zat bij Johan op schoot en na een kwartier hield die het voor gezien en viel in slaap. De mis duurde lang, maar was wel heel mooi en toen we na anderhalf uur weer naar Claudi en Peter gingen had ik echt een fijn kerstgevoel, ach alles komt goed!! Lekker gegeten bij Claudi en om 9 uur gingen we weer naar huis.
Eerste kerstdag was ik druk met de voorbereidingen voor tweede kerstdag en Peter las wat en keek televisie, en was hij heel verkouden en snotterig, s middags keken we samen Sissi en kruimeltje en toen hadden we een karig kerstdiner met zijn tweetjes, maar wel heel vredig.
Tweede kerstdag werd er gedoucht zoals altijd op maandagmorgen en och ik was toch bijna klaar met het diner, dus gewoon douchen. Tijdens het douchen zei Peter ik ben toch zo moe, och dat zou wel komen van al de emoties en het snotteren van eerste kerstdag….. Kom op we gaan ontbijten en dan moeten we de tafel nog dekken…. Maar… ineens begon Peter heel raar te praten, alsof zijn kaak verdoofd was, Beetje grommerig en heel onduidelijk, Jezus wat hebben we nu weer, en ik vroeg of ik alles af moest zeggen,nee dat hoefde niet, maar hij ging wel weer in zijn stoel liggen. Ik vond het eigenlijk best wel een beetje eng en was eigenlijk blij dat de familie kwam. Tegen 12 uur waren Lonneke en Jaap er en dat was even heel emotioneel. Peter leek wat opgeknapt en kwam er in de keuken bij zitten, maar zijn spraak was nog steeds heel raar , om 1 uur zijn we compleet en kan er worden begonnen met het eten, Peter zit er gezellig bij en ik zie hem genieten, maar praten doet hij niet veel, lijken wel oergeluiden die er uit komen. Tegen 4 uur geeft Peter aan dat hij toch wel even boven op bed wil gaan liggen en wij hebben het heel gezellig, de kinderen spelen en de groten zitten gezellig te kletsen en om 6 uur komt Peter er weer bij zitten en geeft aan dat hij nu wel minder moe is. Later zitten we nog met Joost en Manu heel fijn te praten en om 8 uur is iedereen naar huis, ja Peter had het wel heel fijn gevonden alleen dat praten dat was zo raar, maar hij had ook weer meer gevoel in zijn arm en been, raar, raar!!
Na een nachtje goed slapen hoopte ik dat de spraak weer beter zou zijn, helaas dat was niet zo, maar Peter en ik ook wilde beslist naar de fysio in Venray, praten met Richard, ik reed, want ik vond het toch allemaal maar raar, misschien een nieuw infarct… Maar net voordat we wilden gaan ging de telefoon, toch maar even nog oppakken, Maastricht ziekenhuis, afspraak bij Dr Janssen in het oncologiecentrum donderdag 29 december om 10.00 uur. Ze zouden de papieren opsturen maar ik moest ook maar even alles noteren voor het geval de post te laat zou zijn. De confrontatie met Richard was heftig, Richard schrok heel erg en vond beslist dat we dinsdag nog naar een arts moesten gaan. We gingen apart in een kamertje zitten en overlegden wat we zouden doen, tja dr Pop proberen te bereiken, dus neurologie in Venray gebeld. Helaas dr. Pop had vakantie, dan de huisarts maar gebeld, eigen arts… vakantie, probeer maar bij neurologie Venlo een afspraak te regelen, nee hoor eerst verwijzig van de huisarts… Richard werd een beetje pissig…. Och dat maken we wel vaker mee hoor,je moet eerst een muur doorbreken voor je bij een arts bent!! Dan maar weer naar huis en van thuis uit nog een keer proberen bij de huisarts, ja vervangende arts om half 5, kan dit misschien eerder, want als we dan nog door moeten naar neuroloog….. nou ten langen leste konden we 0m 15.30 uur terecht.
De huisarts deed allerlei testjes en dacht toch dat het te maken had met emotie en een ontsteking dus even bloedprikken, nee geen ontstekingswaarde, tja misschien toch nog even naar de neuroloog. Toen we een uur later weer naar huis reden werden we al gebeld door ziekenhuis Venlo, woensdagmiddag om 13.30 uur een afspraak bij dr van der Wouden, och ja dat kan er ook nog wel bij. S Avonds wat mensen geappt en gebeld en toen kwamen Piet en Maria nog even op visite en dat was een mooi afleiding.
Woensdagmorgen weer van alles regelen bellen, nakijken en Claudi kwam een heerlijke aardappelbloemkool schotel brengen zodat ik niet hoefde te koken en na het eten reden we naar Venlo, melden bij de balie, nee er waren geen papieren.. die waren ze vergeten door te mailen.... nou dan zorg maar dat de papieren er komen wij hebben een afspraak...er werd gebeld , even wachten en toen waren we aan de beurt bij dr. Van der Wouden, hij deed allerlei neurologisch testen en deed Peter uitstekend, maar het praten was nog steeds heel vreemd en warrig, das raar zei Peter maar steeds, hij moest ook lopen over de gang en dat ging supergoed, en ook het knijpen met de rechterhand, WAUW!! Voor de zekerheid wilde de arts toch een CT scan laten maken en dan kon meteen, dus naar het einde van de gang en een CT scan laten maken, dat duurde een minuut of 5 en konden we weer terug naar neurologie, weer wachten en inmiddels waren we er al anderhalf uur…. We werden binnengeroepen en moesten gaan zitten… tja ik heb slecht nieuws… PONGK Er zitten twee verdachte vlekjes in het hoofd PONGK die kwam binnen. Nu maaide ze al het gras onder onze voeten uit!! Hij vroeg of we de scan wilde zien en gaf hier goede uitleg over, tja er zat een vlekje van 2 mm en eentje van 7 mm PONGK. Wat nu. Ja we moeten morgen naar Maastricht, wat was ik blij dat we daar nu zo snel terecht konden. We moesten weer terug naar de rontgen en een cd van de scan ophalen, wachten op de papieren zodat we die ook mee naar Maastricht konden nemen … POEH ik was kapot en Peter ook, ik appte de meiden en Annemarie dat we nu naar huis kwamen, Boos verdrietig want wat hangt ons nu nog allemaal boven het hoofd. Willemien en Annemarie waren bij ons toen we thuis kwamen en hadden de koffie klaar, tjonge jonge wat een slecht nieuws, maar ja morgen naar Maastricht en Wil en Annemarie zouden met ons mee gaan. De hele avond geappt en gebeld , lieve berichtjes en veel steun berichtjes. En om half 12 kreeg ik nog een appje van Sylvia en toen brak ik helemaal….
Een paar uurtjes geslapen, alle papieren bij elkaar gezocht en om kwart over 8 waren Wil en Annemarie bij ons. Letterlijk en figuurlijk in dichte mist reden we naar Maastricht en waren ruim op tijd daar, maar eerst moest er in het hoofdgebouw nog een pasje gemaakt worden en toen konden we door naar de Maestrokliniek, even wachten en net na 10,00 riep dr Jansen ons binnen, Wil en Annemarie gingen ook mee de spreekkamer in. Mijn eerste indruk was… moeten we hier de oorlog mee winnen… maar al snel bleek dat het een hele fijne rustige arts was en alle tijd voor ons had, hij had heel veel vragen aan Peter en ook werd hij goed onderzocht. Tja dat die vlekjes in het hoofd erbij waren gekomen, maar of we er al medicijnen voor hadden gekregen , nee!! Oh daar was een pilletje voor want waarschijnlijk zat er ook vocht en dat drukte tegen de kaakspier aan en met dit medicijn zou er vocht worden afgevoerd en de druk verminderen en dan zou hij met een paar dagen weer gewoon kunnen praten… Oh dat zou heel mooi zijn. Er werden twee methodes van immonutherapie besproken en daar kregen we ook de uitleg van mee naar huis. Ze boekten hier hele goede resultaten mee, bij uitzaaiingen van een melanoom, ja en de bijwerkingen, ja die moesten allemaal vermeld worden en besproken worden, maar zei dr Jansen als je de bijsluiter leest van gewone paracetamol dan neem je er ook geen meer !! Hij tilde niet zo zwaar aan die bijwerkingen en dan konden de kuren nog altijd bijgesteld worden. Nou het werd alsmaar lichter om mij heen, het was helemaal niet zo donker en mistig als gisteren, er zijn hele goede behandelmethodes!!! We konden alle vragen stellen en ook of Peter nog gewoon kon zwemmen en zijn fysio doen, ja dat was heel belangrijk om in een zo goed mogelijke conditie te blijven. Er moest er nog een MRI scan gemaakt worden om de juistheid van het vlekje in het hoofd te bepalen , de immunotherapie werkt hier wel bij ,maar niet altijd zo efficiënt als bij de lymfeklieren en aan de hand van de scan wordt er dan bepaald hoe we het traject ingaan. Het was inmiddels bijna 12 uur toen we de spreekkamer uitliepen, maar oh wat voelde ik me opgelucht, en waren nieuwe kansen , het is niet uitzichtloos!! Peter moest nog even bloedprikken en wij dronken een kop koffie, toen via een loopbrug naar het grote ziekenhuis waar de apotheek was, medicijnen opgehaald en toen naar het restaurant voor de lunch en toen weer naar huis. De eigen huisarts belde nog terwijl we naar de auto liepen en ik kon hem vertellen dat we al in Maastricht geweest waren, hij vroeg of we naar zijn spreekuur wilde komen om erover te praten, nou daar moet je minimaal een uur wachten voor je aan de beurt bent, en afgesproken dat hij volgende week maar naar ons komt dan kunnen we er thuis in alle rust over praten!! Nou dat vond hij ook een goed idee en toen we naar huis reden scheen de zon, de mist was letterlijk en figuurlijk opgetrokken, en thuis stond een prachtig boeket bloemen van de kinderen, we gaan er SAMEN voor, we gaan ook dit overwinnen!! SAMEN zijn we sterk en dan hebben we dat treintje weer gauw op het goede spoor!!
Lieve mensen dank je wel voor al jullie lieve berichtje en steun, en tot slot wens ik jullie allemaal een hele fijne jaarwisseling en een prachtig mooi 2017
En dat we nog heel lang
SAMEN MOGEN GENIETEN
VAN ALLE MOOI DINGEN IN HET LEVEN
Veel liefs Marlies
-
29 December 2016 - 21:55
Charlotte:
Och lieverds,
Wat een schrik toch weer.
Wel frappant dat de kracht in de arm is verbeterd? Wie weet wat dit allemaal weer te betekenen heeft he.
Ik ga weer uit van het goede.
Wacht nog steeds op de dag dat Peter bij ons de trap op komt ;)
Dikke kussen!
XXX
-
29 December 2016 - 22:36
Loes:
Wat een spannende dagen,oei oei dat vreet aan je,maar het komt allemaal goed,zeker weten.Houd die positieve instelling vast,jullie hebben al voor zoveel hete vuren gestaan ,dit lukt ook weer.Heel veel succes en sterkte en alvast een hele fijne jaarwisseling . -
29 December 2016 - 22:44
Hanny Houben:
hoi peter en marlies
ben helemaal beduust ,wat is dat schrikken,maar dit gaat jullie lukken.en dan wordt het een heel goed 2017 voor jullie
grtjes huub en hanny -
29 December 2016 - 23:24
Stefan:
Heel veel sterkte - het allerbeste!!
Stefan -
30 December 2016 - 09:54
Hein Oet Wieërt:
Ik ben gewoon sprakeloos en ook de tranen lopen over mijn wangen. Wow, wat heftig dit verslag. Verdere woorden ontbreken vooralsnog. Dit moet eerst nog even bezinken. Heel veel sterkte en kracht gewenst met en voor het vervolg.
Ook ik bedank jullie voor het prachtige 2016 dat ik oa zo via de reisverhalen met jullie heb gehad en ik wens jullie een prachtig en machtig 2017. -
30 December 2016 - 12:34
Christel :
Nou, het treintje leek ontspoort. Maar rijdt inmiddels weer. En hoe.......het lijkt wel een sneltrein. Pas een paar dagen geleden was er van alles aan de hand en veel onzekerheid. Inmiddels zijn de eerste stappen naar herstel alweer gezet. De vooruitzichten lijken in elk geval rooskleuriger dan in eerste instantie verwacht. Laat de trein maar voortdenderen. Vol goede moed naar 2017! -
31 December 2016 - 13:48
Ans Lehane:
Lieve Peter en Marlies,
Dat is schrikken als je dit nieuws te horen krijgt, maar jullie waren en heel vlug bij en in eerste instantie klinkt het allemaal erger dan het eigenlijk is.
Fijn dat jullie zo'n goed gesprek hadden met de oncoloog in Maastricht, dat geeft weer moed. Jullie kennende gaan jullie niet bij de pakken neerzitten. Het lukt jullie wel, dus ga volle moed 2017 in. "It can only get better".
Veel sterkte en liefs voor allemaal. -
01 Januari 2017 - 14:46
Wil En Marian :
Hallo Peter en Marlies en de rest van de familie,
Op de eerste plaats de beste wensen voor het nieuwe jaar: liefde en vooral gezondheid!
Wat weer een heftig verhaal met toch nog positieve vooruitzichten.
Wij vinden het heel bijzonder hoe jullie met de problemen omgaan en altijd weer hoop hebben.
Groetjes, Wil en Marian. -
02 Januari 2017 - 15:05
Jan-Thea Dorssers:
Hallo Marlies en Peter
Op de eerste plaats de beste wensen voor 2017.
Wat weer een jaar voor bij,met ups en dows,.
Maar wat weer een heftig verhaal,
Maar ja soms is het ook niet even makkelijk ,maar ja samen met het treintjes weer verder,voor uit kijken,en weer door gaan,en wat we nu kunnen doen.
Wij wensen jullie heel veel sterkte en liefde toe, groetjes Jan-Thea -
02 Januari 2017 - 23:06
Jennie:
Beste Peter en Marlies, pffffff heftig zeg ! Heel veel sterkte.
Hopelijk brengt 2017 jullie vooral veel goeds. Groetjes, Jennie
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
