VALLEN EN OPSTAAN
Door: M
Blijf op de hoogte en volg Peter
27 Januari 2013 | Nederland, Grashoek
Hallo lieve mensen
Maandagmorgen stond er niets op het programma en het was nog bar en boos weer buiten dus op de hometrainer. Ja wat een geluk dat we die fiets hebben, kan Peter ten alle tijde aan zijn conditie werken.
Om 5 uur hadden we een afspraak bij de fysio en daar gingen we samen met de auto naar toe. De hoofdwegen waren gelukkig goed berijdbaar, dus geen probleem. Het parkeren bij de fysio was ook geen probleem en het kleine stukje lopen deden we samen, want er lag toch nog een beetje sneeuw. Ziezo klus geklaard en naar binnen.. de eerste schuifdeur door en toen de tweede.... doordat het buiten heel koud was is Peter wat langzamer dan normaal en hij liep door de tweede deur... PONGK gaat de deur met een vaartje dicht en daar lag Peter op de grond!!! De deur ging veel te snel en te hard dicht en ik kon hem niet tegenhouden omdat ik achter hem liep. Voorzichtig proberen op te staan, maar omdat er een vriendelijke meneer wilde helpen ging het nog een keer fout en viel Peter nog een keer!!! Samen naar de tafel gelopen en in eerste instantie leek het wel mee te vallen, maar ik was een beetje boos. Ik erger me heel vaak aan deze deuren en met name bij instanties, ziekenhuizen en zo, want ik merk heel vaak dat die deuren veel te snel dichtgaan en als je dan niet helemaal stabiel bent lig je op de grond!!!
Samen naar de therapiezaal gelopen en Joost het verhaal gedaan, eerst een beetje lakoniek maar al snel werd het heel serieus en bood Joost zijn excuses aan en ging hij er werk van maken. Het lopen ging heel moeizaam, ik zag de angst in Peters ogen, de angst om weer te vallen en ik zag ook de pijn bij Peter erger worden. Na een half uur weer naar huis, Peter wilde toch zelf rijden, maar thuis aangekomen moest de auto zo dicht mogelijk biuj de achterdeur zodat hij bijna niet hoefde te lopen en moest ik de auto in de loods zetten.
De hele avond met het been omhoog gezeten, en toen we naar bed wilde gaan kon hij eigenlijk niet meer lopen, heel langzaam en met heel veel steun van mij, zijn we toch boven gekomen en naar bed. De enkel was niet echt dik en voor de rest kon ik er ook niet zoveel aan zien.
Dinsdagmorgen nog weer eens alles bekeken en er toen een zwachtel omgedaan, ja dat voelde in ieder geval een beetje beter. Samen naar beneden en maar weer rusten in de stoel. Steef kwam met Pierke en dat zorgde voor de nodige afleiding.. spelletjes doen en boekjes lezen.
s Avonds ging ik toch lopen met Willemien en Annemarie, Peter bleef alleen thuis en dat ging goed. Ik vertelde mijn verhaal aan Willemien en Annemarie en voelde mij in ieder geval gesteund, want weer had ik de hele dag de kwetsbaarheid van Peter gemerkt en hoeveel hulp ik hem nu moest geven. Ik was nog maar net thuis, kwam "gouden"Wil. Hij was enorm geschrokken van het verhaal van Annemarie en kwam naar de enkel kijken en of hij men misschien moest tapen. Nee tapen was niet zo'n goed idee, maar wel koelen en een andere zwachtel erom. Het koelen bracht in ieder geval verlichting en ging het een stukje beter.
Woensdagmorgen zou er eigenlijk gezwommen worden, maar dat ging niet. Ik had mijn vleesdag en een beetje druk, John kwam wat buurten met Peter ipv zwemmen en s avonds kwam Wil weer kijken en de voet opnieuw zwachtelen en hij had contact met Joost gehad, die nu toch wel erg geschrokken was.
Donderdagmorgen was het nog steeds niet best en wilde Peter ook niet naar Blerick naar de afasiegroep, even knakte er iets in mij en werd ik erg verdrietig, verdorie door zo'n stomme deuren, kan er nu niets doorgaan.. taxi afbellen, afasiegroep afbellen, en was er ook nog de begrafenis van Jeanette, maar daar had ik woensdag al de beslissing genomen dat we daar niet heen konden. Ja dat is even zuchten en diep ademhalen en er later een keer naar toe gaan. Joost belde om te vragen hoe het ging, ja ik moest een paar keer slikken, oh ik was boos en verdrietig, Joost bood nogmaals zijn excuses aan en had de leverancier van de deuren gebeld dat ze deze anders moesten afstellen, want dat het echt niet klopte snapte hij ook wel. Steef kwam met Pierke, en ging ik met Pierke de boodschappen doen en Steef was op kantoor, en was er toch iemand in de buurt bij Peter. Maar ik voelde me eigenlijk steeds verdrietiger en machtelozer worden, domme pech door zo'n stomme deuren en heeft voor ons grote gevolgen. s Middags weer opnieuw de voet gezwachtelt en tja nu ging het toch een beetje beter, als hij hele kleine pasjes maakte deed het bijna geen pijn... en die pasjes waren wel keurig recht en netjes.. We zaten samen aan de koffie, kwam er een auto het erf op... ken ik niet, o jawel toch, Mie van het tuincentrum.. met een grote bos bloemen!!! Ja van het knooppunt Baarlo!! Door mijn tranen heen begon de zon te schijnen, letterlijk en figuurlijk, en ging het ineens allemaal veel soepeler!!! Tja Bloemen houden van mensen, en mensen houden van bloemen!!
Vrijdagmorgen bracht Steef Pierke en eigenlijk hadden we zo'n beetje afgesproken dat Peter en ik met Pierke naar de binnenspeeltuin op de Schatberg zouden gaan, maar Peter zag zich nog echt niet daar de trappen aflopen en een heel stuk binnen lopen, en om nu met de rolstoel en Pierke er naar toe te gaan... nee dan een volgende keer.. maar eigenlijk ging het steeds beter met Peter en hij kon best alleen blijven en dan moest ik maar even alleen met Pierke gaan en kijken hoe het er was. TJa alleen, he even Annemarie bellen die heeft vast wel zin om even mee te gaan, en ja hoor Pierke in de auto, Annemarie opgehaald en naar de binnenspeeltuin op de Schatberg. Ja en dat was leuk!!! Pierke genoot en oma ook!! Tegen 12 uur waren we weer thuis, eten koken, eten en Peter en Pierke naar bed, Willemien belde om te voeten te pedicuren en dat ook nog om 4 uur gedaan. Claudi kwam Joep brengen, want die bleef een nachtje slapen, Robert nam Pierke mee naar huis en zo zaten we om 6 uur met de andere kleinzoon aan tafel, ja die houdt van lekker eten, we moesten soms zo lachen want het mondje ging steeds open, ham ham mmmh... Na het eten nog lekker spelen in de kamer, en om 8 uur Joep naar bed gebracht, ja nu had Peter niets opgeruimd want dat ging echt niet. Rust, rust, rust!! Joep wilde niet zo best slapen en jammerde bijna ieder uur, maar van half 12 tot 6 uur smorgens hebben wij lekker geslapen, toen was hij weer even wakker, bij ons in bed genomen en viel hij weer in slaap, toen weer teruggelegd en sliep hij toe half 9. Zo mooie tijd om op te staan!!!
We hadden afgesproken dat er gezwommen zou worden en John ging met Peter naar de Schatberg, Claudi kwam Joep weer halen, Frans en Annie kwamen met Pierke spullen terugbrengen, en nog wat telefoontjes en was de zaterdagmorgen weer om. John en Peter kwamen terug, ja het lopen in het zwembad had niet zo goed gegaan, maar de arm-hand was wel heel soepel geweest, ja en moe was hij er ook van geworden zodat ze op de terugweg ook de rolstoel hadden gebruikt. Na het middagslaapje de voet weer gezwachtelt en de voet omhoog.We zaten aan de koffie, tja hij was toch wel heel blij met Marlies... oh ik begon een beetje te glunderen.. ja als ik Marlies niet had, ja wat dan.....??? Zo zomaar een complimentje van Peter voor mij... ja dat geeft energie en vleugeltjes!!! Ien belde en wilde s avonds op visite komen. Ik vroeg aan Peter of hij dat goed vond dat Paul en Ine kwamen, tja eerst een beetje bedenkelijk,beetje moe, misschien te moe, ja doe toch maar... Nou en het werd een prachtavond, Peter vertellen en vertellen, en Paul en Ine hadden ook heel veel te vertellen, en Peter hij was helemaal niet moe.. ja ergens krijgt hij dan toch weer een energieboast, lekker biertje erbij, lekker hapje.. Ja SUPER!!
En vanmorgen kwam Pierke weer, en Peter lag nog wat te dutten in zijn stoel en het kleine manneke roept al bij de deur OPA OPA spelen en hopsakee Opa is weer helemaal fit!! KLASSE!!!
NOG NOOIT HEEFT ANGST
IEMAND AAN DE TOP GEBRACHT
MAAR ALS JE DE TOP BEREIKT HEBT
BEGINT DE KLIM PAS ECHT
Veel liefs Marlies
Maandagmorgen stond er niets op het programma en het was nog bar en boos weer buiten dus op de hometrainer. Ja wat een geluk dat we die fiets hebben, kan Peter ten alle tijde aan zijn conditie werken.
Om 5 uur hadden we een afspraak bij de fysio en daar gingen we samen met de auto naar toe. De hoofdwegen waren gelukkig goed berijdbaar, dus geen probleem. Het parkeren bij de fysio was ook geen probleem en het kleine stukje lopen deden we samen, want er lag toch nog een beetje sneeuw. Ziezo klus geklaard en naar binnen.. de eerste schuifdeur door en toen de tweede.... doordat het buiten heel koud was is Peter wat langzamer dan normaal en hij liep door de tweede deur... PONGK gaat de deur met een vaartje dicht en daar lag Peter op de grond!!! De deur ging veel te snel en te hard dicht en ik kon hem niet tegenhouden omdat ik achter hem liep. Voorzichtig proberen op te staan, maar omdat er een vriendelijke meneer wilde helpen ging het nog een keer fout en viel Peter nog een keer!!! Samen naar de tafel gelopen en in eerste instantie leek het wel mee te vallen, maar ik was een beetje boos. Ik erger me heel vaak aan deze deuren en met name bij instanties, ziekenhuizen en zo, want ik merk heel vaak dat die deuren veel te snel dichtgaan en als je dan niet helemaal stabiel bent lig je op de grond!!!
Samen naar de therapiezaal gelopen en Joost het verhaal gedaan, eerst een beetje lakoniek maar al snel werd het heel serieus en bood Joost zijn excuses aan en ging hij er werk van maken. Het lopen ging heel moeizaam, ik zag de angst in Peters ogen, de angst om weer te vallen en ik zag ook de pijn bij Peter erger worden. Na een half uur weer naar huis, Peter wilde toch zelf rijden, maar thuis aangekomen moest de auto zo dicht mogelijk biuj de achterdeur zodat hij bijna niet hoefde te lopen en moest ik de auto in de loods zetten.
De hele avond met het been omhoog gezeten, en toen we naar bed wilde gaan kon hij eigenlijk niet meer lopen, heel langzaam en met heel veel steun van mij, zijn we toch boven gekomen en naar bed. De enkel was niet echt dik en voor de rest kon ik er ook niet zoveel aan zien.
Dinsdagmorgen nog weer eens alles bekeken en er toen een zwachtel omgedaan, ja dat voelde in ieder geval een beetje beter. Samen naar beneden en maar weer rusten in de stoel. Steef kwam met Pierke en dat zorgde voor de nodige afleiding.. spelletjes doen en boekjes lezen.
s Avonds ging ik toch lopen met Willemien en Annemarie, Peter bleef alleen thuis en dat ging goed. Ik vertelde mijn verhaal aan Willemien en Annemarie en voelde mij in ieder geval gesteund, want weer had ik de hele dag de kwetsbaarheid van Peter gemerkt en hoeveel hulp ik hem nu moest geven. Ik was nog maar net thuis, kwam "gouden"Wil. Hij was enorm geschrokken van het verhaal van Annemarie en kwam naar de enkel kijken en of hij men misschien moest tapen. Nee tapen was niet zo'n goed idee, maar wel koelen en een andere zwachtel erom. Het koelen bracht in ieder geval verlichting en ging het een stukje beter.
Woensdagmorgen zou er eigenlijk gezwommen worden, maar dat ging niet. Ik had mijn vleesdag en een beetje druk, John kwam wat buurten met Peter ipv zwemmen en s avonds kwam Wil weer kijken en de voet opnieuw zwachtelen en hij had contact met Joost gehad, die nu toch wel erg geschrokken was.
Donderdagmorgen was het nog steeds niet best en wilde Peter ook niet naar Blerick naar de afasiegroep, even knakte er iets in mij en werd ik erg verdrietig, verdorie door zo'n stomme deuren, kan er nu niets doorgaan.. taxi afbellen, afasiegroep afbellen, en was er ook nog de begrafenis van Jeanette, maar daar had ik woensdag al de beslissing genomen dat we daar niet heen konden. Ja dat is even zuchten en diep ademhalen en er later een keer naar toe gaan. Joost belde om te vragen hoe het ging, ja ik moest een paar keer slikken, oh ik was boos en verdrietig, Joost bood nogmaals zijn excuses aan en had de leverancier van de deuren gebeld dat ze deze anders moesten afstellen, want dat het echt niet klopte snapte hij ook wel. Steef kwam met Pierke, en ging ik met Pierke de boodschappen doen en Steef was op kantoor, en was er toch iemand in de buurt bij Peter. Maar ik voelde me eigenlijk steeds verdrietiger en machtelozer worden, domme pech door zo'n stomme deuren en heeft voor ons grote gevolgen. s Middags weer opnieuw de voet gezwachtelt en tja nu ging het toch een beetje beter, als hij hele kleine pasjes maakte deed het bijna geen pijn... en die pasjes waren wel keurig recht en netjes.. We zaten samen aan de koffie, kwam er een auto het erf op... ken ik niet, o jawel toch, Mie van het tuincentrum.. met een grote bos bloemen!!! Ja van het knooppunt Baarlo!! Door mijn tranen heen begon de zon te schijnen, letterlijk en figuurlijk, en ging het ineens allemaal veel soepeler!!! Tja Bloemen houden van mensen, en mensen houden van bloemen!!
Vrijdagmorgen bracht Steef Pierke en eigenlijk hadden we zo'n beetje afgesproken dat Peter en ik met Pierke naar de binnenspeeltuin op de Schatberg zouden gaan, maar Peter zag zich nog echt niet daar de trappen aflopen en een heel stuk binnen lopen, en om nu met de rolstoel en Pierke er naar toe te gaan... nee dan een volgende keer.. maar eigenlijk ging het steeds beter met Peter en hij kon best alleen blijven en dan moest ik maar even alleen met Pierke gaan en kijken hoe het er was. TJa alleen, he even Annemarie bellen die heeft vast wel zin om even mee te gaan, en ja hoor Pierke in de auto, Annemarie opgehaald en naar de binnenspeeltuin op de Schatberg. Ja en dat was leuk!!! Pierke genoot en oma ook!! Tegen 12 uur waren we weer thuis, eten koken, eten en Peter en Pierke naar bed, Willemien belde om te voeten te pedicuren en dat ook nog om 4 uur gedaan. Claudi kwam Joep brengen, want die bleef een nachtje slapen, Robert nam Pierke mee naar huis en zo zaten we om 6 uur met de andere kleinzoon aan tafel, ja die houdt van lekker eten, we moesten soms zo lachen want het mondje ging steeds open, ham ham mmmh... Na het eten nog lekker spelen in de kamer, en om 8 uur Joep naar bed gebracht, ja nu had Peter niets opgeruimd want dat ging echt niet. Rust, rust, rust!! Joep wilde niet zo best slapen en jammerde bijna ieder uur, maar van half 12 tot 6 uur smorgens hebben wij lekker geslapen, toen was hij weer even wakker, bij ons in bed genomen en viel hij weer in slaap, toen weer teruggelegd en sliep hij toe half 9. Zo mooie tijd om op te staan!!!
We hadden afgesproken dat er gezwommen zou worden en John ging met Peter naar de Schatberg, Claudi kwam Joep weer halen, Frans en Annie kwamen met Pierke spullen terugbrengen, en nog wat telefoontjes en was de zaterdagmorgen weer om. John en Peter kwamen terug, ja het lopen in het zwembad had niet zo goed gegaan, maar de arm-hand was wel heel soepel geweest, ja en moe was hij er ook van geworden zodat ze op de terugweg ook de rolstoel hadden gebruikt. Na het middagslaapje de voet weer gezwachtelt en de voet omhoog.We zaten aan de koffie, tja hij was toch wel heel blij met Marlies... oh ik begon een beetje te glunderen.. ja als ik Marlies niet had, ja wat dan.....??? Zo zomaar een complimentje van Peter voor mij... ja dat geeft energie en vleugeltjes!!! Ien belde en wilde s avonds op visite komen. Ik vroeg aan Peter of hij dat goed vond dat Paul en Ine kwamen, tja eerst een beetje bedenkelijk,beetje moe, misschien te moe, ja doe toch maar... Nou en het werd een prachtavond, Peter vertellen en vertellen, en Paul en Ine hadden ook heel veel te vertellen, en Peter hij was helemaal niet moe.. ja ergens krijgt hij dan toch weer een energieboast, lekker biertje erbij, lekker hapje.. Ja SUPER!!
En vanmorgen kwam Pierke weer, en Peter lag nog wat te dutten in zijn stoel en het kleine manneke roept al bij de deur OPA OPA spelen en hopsakee Opa is weer helemaal fit!! KLASSE!!!
NOG NOOIT HEEFT ANGST
IEMAND AAN DE TOP GEBRACHT
MAAR ALS JE DE TOP BEREIKT HEBT
BEGINT DE KLIM PAS ECHT
Veel liefs Marlies
-
27 Januari 2013 - 18:32
Theo En Sylvia:
Hallo Peter en Marlies,
Balen, balen, en nog eens balen! Door zo'n stomme deur alweer een week uit de running.
We hopen dat het snel weer beter gaat.
Gelukkig hebben jullie veel afleiding door jullie kleinzoons en al die andere mensen die bij jullie op bezoek komen.
Willen graag weer eens een afspraak met jullie maken, kunnen jullie aangeven wanneer jullie kunnen?
Kan eventueel ook overdag zolang Theo nog thuis is. Laat het maar weten, goed?
Groetjes
Theo en Sylvia -
27 Januari 2013 - 19:45
Charlotte:
wat is het toch ongelofelijk dat juist op zo'n locatie de deuren zo slecht ingesteld zijn!
Blij dat jullie na het vallen toch weer zo goed zijn opgestaan!
Ook fijn dat het nu eindelijk weer begint te dooien hè, loop je toch wat veiliger buiten.
Liefs Charlotte
-
27 Januari 2013 - 22:36
Babette:
Nou idd Lies, een pluim voor jou dat je het toch maar weer iedere keer doet allemaal.
Dikke kus -
28 Januari 2013 - 07:53
Hein Oet Wieërt:
Wow , wat weer een verhaal. Ja, en vallen dat is een heikel punt en zeker als je wat trager bent. Ik heb hier bv problemen met het oversteken bij een stoplicht gehad omdat dit te snel op groen ging maar ik heb dat gezegd en dat is toendertijd aangepast. Net enkele seconden meer geeft wat meer rust want ik ging gewoon een omweg maken om dat punt te mijden. Dat was wel goed eigenlijk want daardoor kreeg ik meer beweging Hahahahaha. Sterkte en maak er een valvrije week van. En een vrouw aan je zij is een grote steun. Ja, opsteker voor alle dames die dit lezen !!!
-
28 Januari 2013 - 09:13
Hanny:
hoi Peter en Marlies
wat een balen week voor jullie maar gelukkig gaat het nu weer beter ,maar eigenlijk kun je zoiets niet gebruiken ik heb Luus (in Frankrijk) gebeld voor de vakantie en die vind het erg leuk als we komen dus kom ik gauw aan om wat af te spreken
groetjes anny -
29 Januari 2013 - 10:57
Christel:
Met vallen en opstaan word je groot, zegt men. Maar in dit geval is dat dus niet zo fijn. Zo'n kleine tegenslag kom je wel weer te boven. Gewoon doorgaan, zodra het kan en zo goed als mogelijk. Peter beseft zo, dat hij zelfs voor de kleine ongemakken, zijn Marliesje niet kan en wil missen. Jullie liefde voor elkaar overwint alles. Nog effe, dan kan er echt gefietst worden. Weer een nieuw stukje in jullie leven. Het voorjaar staat voor de deur. Maar we weten niet wat de winter nog in petto heeft. We wachten rustig af en gaan lekker door. Net als jullie.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
