Nazomer
Door: marlies
Blijf op de hoogte en volg Peter
24 September 2011 | Nederland, Grashoek
Hallo lieve mensen
Ja alles ziet er anders uit als de zon schijnt.....Wat hebben we een paar prachtige dagen achter ons liggen en er komen er nog meer... letterlijk en figuurlijk!!!
Zondagmiddag was ik net klaar met mijn bericht schrijven toen Claudi belde of ze Joep een paar uurtjes mochten brengen want zij moesten nog wat inkopen doen. Tuurlijk!!! Peter kwam op en vond het prachtig dat Joep er was. We dronken koffie en ik vroeg hem of hij iets op de site kon zetten, ja dat wilde hij wel, maar eerst op een blaadje schrijven. Hij schreef: Peter is tevreden!! En heel veel namen.... Maar toen begon Joep een beetje te pruttelen en het was nog niet de tijd voor het flesje.We gingen samen naar buiten en Peter achter de kinderwagen.Ja dat liep heel lekker. Blokje om de loods en kleine Joep was rustig, het laatste stukje begon hij te huilen want hij had honger en nu was het tijd voor het flesje dus naar binnen en flesje gegeven, na het flesje kon Peter hem een poosje vasthouden, en dan is hij zo trots!!!
Maandagmorgen ging ik mee naar de fysio en heb ik een hele poos met Tilly buiten gezeten en gepraat. Bij de fysio zijn ze super tevreden over de vooruitgang bij Peter.
Dinsdagmorgen kwam Lonneke voor een paar dagen. Ze heeft vakantie en de auto moest gekeurd en een grote beurt.Peter zat weer aan de keukentafel te schrijven, ja best veel woordjes, maar ik had helaas niet het engelengeduld wat je erbij moet hebben, en zag het allemaal minder positief... Hier lagen nog allerlei klussen te doen en kwamen Jan en Johan om de heg te snoeien. Steef en Pierke waren er ook en zo was het een hele drukte, en s middags knapte er even iets in mij en was ik heel verdrietig. Verdorie, waarom moest ons dit overkomen, en waarom kan Peter nog niet meer!!!! Waarom kan hij niet gewoon zelf de heg snoeien en waarom kan hij de gordijnen stang niet ophangen en het bedje samen met mij van de zolder halen... en gewoon aan de computer en gewoon schrijven.... Maar uiteindelijk was het toch allemaal gedaan en ging ik s avonds een uurtje lopen met Willemien. Stoom afblazen en kon ik het gelukkig weer allemaal op een rijtje zetten en dankbaar zijn voor alles wat Peter wel kan en het positieve ervan inzien.
Woensdag was het vleesdag en oppasdag, maar samen met Lonneke ging het supergoed.Om 4 uur kon Lonneke de auto gaan halen in Beringe en natuurlijk ging Peter haar wegbrengen. Oh ja, dat kon hij een jaar geleden niet... en nu dus wel...!! Positief toch!!!Ik zat nog gezellig met andere Marlies koffie te drinken. Toen ze terug waren besloten we om de nieuwe boekenkast in elkaar te zetten en Peter zou op Pierke passen. Lonneke heeft in Haarlem dezelfde kast dus die wist hoe het moest. Ik ging naar de loods om een schroevedraaier en hamer te halen... helaas onvindbaar... Ik vond uiteindelijk toch iets waar we wat mee konden en een klein uurtje later hadden we de kleine kast in elkaar.
Na het eten ging Lonneke naar Claudi en Steef, Peter ging nog eens een rondje buiten lopen, zo wat een aktiviteit, want smorgens had hij ook nog gezwommen met Wil!! Toen hij weer binnen kwam, zei hij: Morgen 4 uur, jij en ik samen...( Poef, wat zal ik nu weer moeten.....) naar Panningen (oh dat is misschien wel leuk) naar Reijnen, schroevedraaier, hamer, beitel... kopen voor jou... voor Marlies.. wij samen kopen.
Nou mensen het gevoel wat ik toen kreeg is onbeschrijfelijk.. Peter toont initiatief, hij wil iets voor mij kopen, iets voor mij om het gemakkelijker te maken. Zo klasse!!
Donderdagmorgen hebben Lonneke en ik de tweede kast in elkaar gezet en vervolgens ging Lonneke met Peter naar de fysio in de Kronenberg. Peter vond het geweldig dat zijn dochter meeging!! Het had hun beiden erg goed gedaan. Lonneke ging terug naar Haarlem en Peter naar bed.
Ik was erg benieuwd of we om 4 uur ook echt naar Panningen zouden gaan. En Jawel hoor!! We gingen, ik zei niets in de auto hoe hij moest rijden of waar hij de auto moest parkeren, maar het ging supergoed en als je niet beter wist was het net als "vroeger". In de winkel ging Peter zelf op zoek naar de materialen die ik nodig had, en hij "adviseerde" mij welke het beste voor mij waren. Ik geloof niet dat ik ooit zo blij ben geweest met een "cadeautje" het voelde echt of ik al jarig was....
Vrijdagmorgen kwamen Peter en Marleen, zij waren al een hele poos niet meer hier geweest en vonden dat Peter super veel vooruit was gegaan, ja in alles. We gingen naar buiten naar de moestuin,de loods, de stal en naar de druiven, die waren zoet en hebben er veel vanaf geplukt. Ja het waren een paar erg gezellige uurtjes. Ondertussen hadden Johan en Claudi Joep gebracht, want ze moesten nog een keer naar Inter chalet. En om 4 uur kwam Willemien om te pedicuren en nu niet alleen Peters maar ook mijn voeten werden gedaan. Loopt toch een stukje beter....en s avonds werd er weer gezwommen... en hij vond zelf dat hij weer meer kon en gemakkelijker... Zo wie doet je wat, na zo'n dag!!!!
En vanmorgen kwam Steef gewandeld met Pierke, even een fruithapje peer, en dat was zo grappig, Peter ook met een stukje peer en Pierke geraspte peer, ja en dan verschijnt er een big, big smile.... bij allemaal.... Wat een therapie...
Wat een rijkdom!!!
OM GELUKKIG TE ZIJN
MOET JE IETS DOEN
WAAR JE GELUKKIG VAN WORDT!!!!!
Veel liefs Marlies
Ja alles ziet er anders uit als de zon schijnt.....Wat hebben we een paar prachtige dagen achter ons liggen en er komen er nog meer... letterlijk en figuurlijk!!!
Zondagmiddag was ik net klaar met mijn bericht schrijven toen Claudi belde of ze Joep een paar uurtjes mochten brengen want zij moesten nog wat inkopen doen. Tuurlijk!!! Peter kwam op en vond het prachtig dat Joep er was. We dronken koffie en ik vroeg hem of hij iets op de site kon zetten, ja dat wilde hij wel, maar eerst op een blaadje schrijven. Hij schreef: Peter is tevreden!! En heel veel namen.... Maar toen begon Joep een beetje te pruttelen en het was nog niet de tijd voor het flesje.We gingen samen naar buiten en Peter achter de kinderwagen.Ja dat liep heel lekker. Blokje om de loods en kleine Joep was rustig, het laatste stukje begon hij te huilen want hij had honger en nu was het tijd voor het flesje dus naar binnen en flesje gegeven, na het flesje kon Peter hem een poosje vasthouden, en dan is hij zo trots!!!
Maandagmorgen ging ik mee naar de fysio en heb ik een hele poos met Tilly buiten gezeten en gepraat. Bij de fysio zijn ze super tevreden over de vooruitgang bij Peter.
Dinsdagmorgen kwam Lonneke voor een paar dagen. Ze heeft vakantie en de auto moest gekeurd en een grote beurt.Peter zat weer aan de keukentafel te schrijven, ja best veel woordjes, maar ik had helaas niet het engelengeduld wat je erbij moet hebben, en zag het allemaal minder positief... Hier lagen nog allerlei klussen te doen en kwamen Jan en Johan om de heg te snoeien. Steef en Pierke waren er ook en zo was het een hele drukte, en s middags knapte er even iets in mij en was ik heel verdrietig. Verdorie, waarom moest ons dit overkomen, en waarom kan Peter nog niet meer!!!! Waarom kan hij niet gewoon zelf de heg snoeien en waarom kan hij de gordijnen stang niet ophangen en het bedje samen met mij van de zolder halen... en gewoon aan de computer en gewoon schrijven.... Maar uiteindelijk was het toch allemaal gedaan en ging ik s avonds een uurtje lopen met Willemien. Stoom afblazen en kon ik het gelukkig weer allemaal op een rijtje zetten en dankbaar zijn voor alles wat Peter wel kan en het positieve ervan inzien.
Woensdag was het vleesdag en oppasdag, maar samen met Lonneke ging het supergoed.Om 4 uur kon Lonneke de auto gaan halen in Beringe en natuurlijk ging Peter haar wegbrengen. Oh ja, dat kon hij een jaar geleden niet... en nu dus wel...!! Positief toch!!!Ik zat nog gezellig met andere Marlies koffie te drinken. Toen ze terug waren besloten we om de nieuwe boekenkast in elkaar te zetten en Peter zou op Pierke passen. Lonneke heeft in Haarlem dezelfde kast dus die wist hoe het moest. Ik ging naar de loods om een schroevedraaier en hamer te halen... helaas onvindbaar... Ik vond uiteindelijk toch iets waar we wat mee konden en een klein uurtje later hadden we de kleine kast in elkaar.
Na het eten ging Lonneke naar Claudi en Steef, Peter ging nog eens een rondje buiten lopen, zo wat een aktiviteit, want smorgens had hij ook nog gezwommen met Wil!! Toen hij weer binnen kwam, zei hij: Morgen 4 uur, jij en ik samen...( Poef, wat zal ik nu weer moeten.....) naar Panningen (oh dat is misschien wel leuk) naar Reijnen, schroevedraaier, hamer, beitel... kopen voor jou... voor Marlies.. wij samen kopen.
Nou mensen het gevoel wat ik toen kreeg is onbeschrijfelijk.. Peter toont initiatief, hij wil iets voor mij kopen, iets voor mij om het gemakkelijker te maken. Zo klasse!!
Donderdagmorgen hebben Lonneke en ik de tweede kast in elkaar gezet en vervolgens ging Lonneke met Peter naar de fysio in de Kronenberg. Peter vond het geweldig dat zijn dochter meeging!! Het had hun beiden erg goed gedaan. Lonneke ging terug naar Haarlem en Peter naar bed.
Ik was erg benieuwd of we om 4 uur ook echt naar Panningen zouden gaan. En Jawel hoor!! We gingen, ik zei niets in de auto hoe hij moest rijden of waar hij de auto moest parkeren, maar het ging supergoed en als je niet beter wist was het net als "vroeger". In de winkel ging Peter zelf op zoek naar de materialen die ik nodig had, en hij "adviseerde" mij welke het beste voor mij waren. Ik geloof niet dat ik ooit zo blij ben geweest met een "cadeautje" het voelde echt of ik al jarig was....
Vrijdagmorgen kwamen Peter en Marleen, zij waren al een hele poos niet meer hier geweest en vonden dat Peter super veel vooruit was gegaan, ja in alles. We gingen naar buiten naar de moestuin,de loods, de stal en naar de druiven, die waren zoet en hebben er veel vanaf geplukt. Ja het waren een paar erg gezellige uurtjes. Ondertussen hadden Johan en Claudi Joep gebracht, want ze moesten nog een keer naar Inter chalet. En om 4 uur kwam Willemien om te pedicuren en nu niet alleen Peters maar ook mijn voeten werden gedaan. Loopt toch een stukje beter....en s avonds werd er weer gezwommen... en hij vond zelf dat hij weer meer kon en gemakkelijker... Zo wie doet je wat, na zo'n dag!!!!
En vanmorgen kwam Steef gewandeld met Pierke, even een fruithapje peer, en dat was zo grappig, Peter ook met een stukje peer en Pierke geraspte peer, ja en dan verschijnt er een big, big smile.... bij allemaal.... Wat een therapie...
Wat een rijkdom!!!
OM GELUKKIG TE ZIJN
MOET JE IETS DOEN
WAAR JE GELUKKIG VAN WORDT!!!!!
Veel liefs Marlies
-
24 September 2011 - 15:11
Kleine Joep:
dag opa en oma,
Hier een kort verhaaltje van de liefste Joep!
Gezellig is het toch altijd bij jullie, lekker vertroeteld worden en dutjes doen met opi..heerlijk!
Tot snel maar weer!
-
25 September 2011 - 06:56
Theo En Sylvia:
Jullie hebben een drukke en emotionele week achter de rug!
Het is soms ook allemaal iets te veel,
voor beide partijen.
Maar zoals je al zei zijn er ook mooie dingen waar je trots op kan zijn.
Leuk dat Lonneke kwam en fijn dat jullie zo vaak jullie kleine mannetjes zien.
Al met al toch een hele fijne week.
Groetjes
Theo en Sylvia -
25 September 2011 - 09:47
Christel:
Och, och Liesje toch. Dat dipje zat er natuurlijk weer eens aan te komen. Het ging al zo lang zo verschrikkelijk goed. Een dipje houdt je op de been. Ook al klinkt dat raar. Want door dit dipje zie je toch ook weer alle positieve dingen, die jullie samen hebben bereikt en verrijkt. Ja echt waar. Jullie zijn door deze tegenslag zoveel rijker geworden. Niet in geld uit te drukken. Natuurlijk valt het niet altijd mee. Maar als dit jullie niet was overkomen, had je ook dipjes gehad. Alleen anders. En had je ze niet met zo veel mensen gedeeld. Nog steeds geldt; gedeelde smart is halve smart. Marlies en Peter, wij wachten nog wel even op Peters berichtje. Maar het komt eraan. Dat weet ik zeker. En als het dan zover is, is dat weer een moment van volledig geluk. Wie had dat 5 jaar geleden kunnen denken. Gelukkig worden van een zelf geschreven berichtje. Het zijn de kleine dingen die het doen. Dat is een waarheid als een koe. Blijf de kleine zien en koesteren. En over een paar weken ben je echt jarig. Wie weet wat Peter voor jou in petto heeft? -
25 September 2011 - 11:41
Thea En Jan:
Wat weer een drukke week.
Gezelligheid is ook belang rijk.
Dat is ook de rijkdom om alle samen te zijn.
En die twee kleine mannetjes te hebben.
SUPER Door gaan.
-
29 September 2011 - 20:43
Neefke Joost:
Das mooi mooi allemaal. Ook heel verrassend dat peter en marleen langs kwamen, fijn dat dat gezellig was gelopen. Nou wordt het misschien eens tijd dat je onze peter er op uit stuurt om de echte boodschappen te doen lies :), achter zijn vodden blijven aanzitten. Groetjes aan iedereen -
01 Oktober 2011 - 05:27
Hein Oet Wieërt:
Ja, ja, ja eindelijk. Het was dus erg druk en ik lees nu pas het verslag. Ja, kermis en goed weer dan ben ik niet te houden en ik heb vele uren over de kermis gezworven en genoten van het kijken naar de mensen en de atrakties. Dus al snel was mijn hoofd moe en ja de fut eruit. het mailen etc kan mij dan gestolen worden dus gewoon genieten van het kijken.Dat brengt mij ook bij jouw dip, Marlies. Hoewel ik die dip heel normaal vindt en dat het zeer zeker niet gemakkelijk is had het veel erger kunnen zijn maar dat is op zo`n moment zo moeilijk te zien. Ik heb die dippen ook regelmatig maar heel vaak denk ik dan aan mijn kinderen die maar wat blij zijn dat hun vader er nog zo genadig van af is gekomen. Ze kunnen nog altijd van mij genieten en met mij communiceren alhoewel er ook heel veel dingen zijn die ze niet meer kunnen of ja ook willen delen. Zeker als het zaken betreft waar ik emotioneel op reageer wordt dat toch ook vaak voor mij verborgen gehouden omdat dit bij mij vaak zorgt voor een diep dal. Dit besef doet vaak pijn maar ja ik weet ook dat het - althans voor mij - goed is om het zo te doen. En nu ga ik alle partners van NAH`ers een hele grote PLUIM geven. Ik heb ongelooflijke diepe bewondering voor alle partners. Er is geen enkele pluim te vinden die groot genoeg is. Een partner krijgen en/of hebben die na zijn cva of andere oorzaak een hersenbeschadiging heeft is ontzettend moeilijk en vandaar mijn diepe, diepe, diepe bewondering. Trouwens dat geldt ook voor alle familie en vrienden. Het accepteren van dit feit en dan de aanpassing hieraan verdient gewoon enorm veel respect. Ik ben iedereen in mijn omgeving dankbaar dat ik mijn leven kan leiden en dat ze het mij zoveel als mogelijk op mijn tempo laten doen.
Ik ga jullie nog een fijn einde van de week wensen en geniet van de mooie dagen die er waarschijnlijk nog komen.
Soms is het beter iets moois te verliezen,
Beter verliezen dan dat je het nooit hebt gehad.
Dit is een hele grote troost voor mij
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
