43 jaar geleden
Door: Marlies
Blijf op de hoogte en volg Peter
11 Augustus 2019 | Nederland, Grashoek
Hallo lieve mensen,
Toch nog een bericht van mij... ik merk dat heel veel mensen oprecht belangstelling hebben hoe het met mij en met ons allemaal nu gaat.... en heb besloten om toch nog af en toe wat te schrijven , ook omdat ik het dan van me af heb geschreven en alles een goed plekje kan geven en het me positieve energie geeft....
Ik leef eigenlijk nog steeds in een roes , soms heel onwerkelijk allemaal, het besef dat Peter echt nooit meer thuis zal komen dringt niet altijd tot me door. Maar ook heel dubbel allemaal, na 11 jaar van intensief verzorgen en zorgen hebben om Peter voelt dit als een verlossing, maar de andere kant... ik mis hem verschrikkelijk in zoveel kleine dingen, zijn stoel in de kamer blijft leeg, ik hoef niet meer te vragen wat hij graag wil eten, ik hoef me geen zorgen meer te maken of hij valt, ik hoef me niet meer te haasten als ik boodschappen ga doen of ergens naar toe ga. Nee ik heb een zee van tijd over... ik mag en kan nu dingen voor mezelf gaan doen, maar oh wat voelt dit soms onwerkelijk...niets is meer samen. we deden eigenlijk alles altijd samen, op het bedrijf, op vakantie alles was altijd samen. Wat zou Peter genoten hebben van de prachtige afscheidsdienst bij de Ankerplaats, wat zou hij trots op ons geweest zijn dat ik samen met Steef, Lonneke en Claudi hem naar binnenbracht voor het laatste afscheid. Maar inmiddels is het al 2 weken geleden dat het afscheid was en nog steeds komen er condoleancekaartjes binnen en is er iedere dag bezoek geweest. nog steeds staan er mooie bloemen in huis. Als ik de kaartjes doorlees rollen de tranen, wat een prachtige herinneringen aan mijn grote liefde... de grote liefde die vandaag 11 augustus 43 jaar geleden begon op de Schatberg... in een superdwaze bui bij het eten laat op de avond van een kippetje. Hij kwam zomaar bij ons aan een tafeltje zitten, ik was toen met een vriendin aan het eten en hij kwam erbij zitten, pikte een kippenpootje van mijn bord en at dat smakelijk op, ik dacht dat het een bekende van Amabile was. Nee zij kende hem ook niet, en we vroegen deze jongeman naar zijn naam... hij stelde zich voor als Charlie...Charlie Argenterio.. beetje vreemde naam, maar ja. Twee weken later zagen we hem weer bij Aarts in Helden Dorp en toen bleek dat hij Peter heette. Peter Nouwen uit Grashoek... dat was in 1976... wat een mooie tijd was het toen ..... onbezorgd genieten van alles...
En nu zijn we na 43 jaar niet meer samen... ik merk nu ook pas hoeveel tijd ik per dag bezig was met de verzorging van Peter, hoe intensief het de laatste maanden was, het sloopte mij, maar ik wilde niet opgeven. Maar ik weet nu ook dat ik het niet lang meer volgehouden zou hebben zo intensief, het sloopte mij, en dan zou ik Peter toch nog misschien in een verpleeghuis hebben moeten laten plaatsen en dat was echt het laatste wat ik wilde, het besef dringt dan ook nu pas echt tot me door hoe ziek Peter de laatste maanden was, maar toch bleven we optimistisch dat het allemaal wel goed zou komen en dat we toch weer het niveau van de zomer van 2018 zouden halen en dat we samen er weer op uit zouden gaan, tja wat zou ik daar veel voor over hebben.. ...terug naar de zomer van 2018.
Maar ik mag nu weer leuke dingen voor mezelf gaan doen en dat doe ik ook , al wezen lunchen met Els, dagje sauna met Piet en Maria, zomaar een ijsje eten in Meijel met Claudi, Joep Mees en Niene, zomaar omdat het mag en kan. Ik geniet hiervan dan ook met volle teugen, maar zomaar ineens kan ik ook helemaal vol schieten, zoals vanmorgen . Joep, Mees en Niene hadden hier geslapen en toen ik met hen beneden kwam keek Niene in de kamer en zei... Opa is er niet, Opa is in de hemel, maar morgen komt hij weer hier... ja dan moet ik effe iets weg slikken. En als ik Pierkes brief lees, die hij voor opa als afscheid had geschreven...
er is maar een lieve ster, dat ben jij opa, en er is een stomme ster die de mensen dood maakt.opa knal die stomme ster maar neer en bel dan de politiester die de stomme ster in de gevangenis pleurt en ga daarboven eerst naar de mc donalds eet een paar hamburgers en dan ben je weer oma's man en als er een boom is klim er maar in en kom dan naar mij en mijn gezin naar de Marisstraat om te knuffelen , daarna ga je naar oma om te knuffelen daar is Lonneke met Zoë ook en daarna ga je naar de houwenberg waar Claudi Johan Joep, Mees en Niene zijn .....
Ze maken allemaal tekeningen en knutselwerkjes voor mij of voor Peter, zo lief allemaal.
En vanmiddag gingen we naar de Grashoekse kermis. Lonneke was vanmorgen al met Zoë gekomen en om 15.45 uur gingen we naar de kermis . Steef, Robert , Pierke en Sien kwamen gelijk met ons aangelopen en Claudi, Johan , Joep , Mees en Niene kwamen van de andere kant. Het was er druk en veel mensen kwamen naar ons toe, maar ik genoot intens van de kinderen , hoeveel plezier ze allemaal hadden en ja... natuurlijk missen we Peter allemaal, maar inde wetenschap dat hij nu geen pijn meer heeft en dat hij als een lieve ster naar ons kijkt en met ons mee geniet, zeggen we het is goed zo, we kunnen en mogen samen genieten van dit alles met Peter in ons hart .
SAMEN
HET KLEINE WOORDJE SAMEN
IS EEN GROOT GEMIS
ALS SAMEN UIT HET LEVEN IS
Veel liefs Marlies
-
12 Augustus 2019 - 05:39
Sylvia Postma:
Lieve Marlies,
Ik begrijp dat jullie Peter enorm missen want hij was een hele lieve man maar begrijp ook dat er nu rust is. Dat verdien je en het zal een tijd duren voordat je het een plek kan geven. Helaas heb ik je geen condoleancekaart kunnen sturen omdat het schrijven mij niet lukt vanwege mijn cva's maar gelukkig kon ik wel hier op jullie site mijn medeleven uiten. Fijn dat je soms nog iets laat horen hoe het met je gaat want de uitdrukking "uit het oog uit het hart" geldt echt niet voor jou en je gezin. Heel veel sterkte en veel liefs van mij.
Sylvia -
12 Augustus 2019 - 08:27
Christel:
Ik weet ff niet wat ik nog kan toevoegen aan al mijn eerdere berichtjes/ schrijven. Dat het zwaar is voor je, begrijp ik volledig. Je hebt alles gegeven wat in je macht lag. Nu mag je voor jezelf kiezen. Laat het een troost zijn, dat jullie niet gescheiden zijn door de gang naar een verpleeghuis. -
12 Augustus 2019 - 15:26
Loes:
Lieve Marlies.
Peter Nouwen waar ben je nu .Hoe beladen is de titel van deze site nu geworden.
hoe vaak zul jij denken,Peter waar ben je nu .Het is zo onbegrijpelijk dat iemand er echt niet meer is ,maar ik denk dat je dat beter niet moet proberen.Ook het feit dat je nu tijd hebt voor allerlei dingen,dat je er uit kunt gaan zonder angst over Peters gezondheid,het gevoel hebben nu kan ik alles doen en ondernemen,maar helaas dat is nu allemaal ook anders geworden zonder een Peter die er wel was als je thuiskwam na gehaaste boodschappen ,die wel aandacht vroeg wat soms enorm zwaar was ,lichamelijk maar ook geestelijk ,maar ik ken je ,hoe graag zou je deze nieuw verworven vrijheid ervoor opgeven om hem weer even bij je te hebben. Ik kan je zo moeilijk troosten of raad geven ,maar hoop dat je een mooi leven opbouwd nu ,lichamelijk zonder Peter maar met jullie kinderen en kleinkinderen ,je vrienden,vriendinnen,familie ,hij is er toch altijd bij ,in gedachten ,in je hart en wat zou hij trots op je zijn ,hij zou trouwens niet anders dan dat van je verwachten.Marlies de duizendpoot ,die kan dat ,ik hoor het hem bijna zeggen.Wunderbar Marlies denk daar maar aan .Heel veel kracht en sterkte en tot gauw. -
19 Augustus 2019 - 15:57
Hein Oet Wieërt:
Pff wat te schrijven. Dat is moeilijk en ja echt begrijpen kan ik het niet maar dat het een gemis dat een gemis is dat geloof ik direct. De reactie van Loes is zo prachtig omdat het wel heel goed ook mijn reactie zou weergeven alleen zou ik nooit op die woorden zijn gekomen. Nogmaals sterkte Dikke knuffels voor allen -
24 Augustus 2019 - 23:17
Agnes:
Marlies uit de grond van mijn hart, ik leef met je mee
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
