NIEUWJAAR... NIEUWE KANSEN
Door: .
Blijf op de hoogte en volg Peter
06 Januari 2019 | Nederland, Grashoek
Hallo lieve mensen,
Tjonge jonge wat is er weer veel gebeurt… mijn jaaroverzicht komt er nog niet van….
Zondagmiddag gingen we na het middagslaapje van Peter op weg naar Loes en Marius in Dieden, heel graag wilden we hier naar toe en Peter wilde ook beslist zelf rijden. Nee van autorijden wordt hij niet moe zegt hij zelf. Na een klein uurtje reden we bij Loes en Marius het erf op, Peter was wel stijf geworden van het rijden en het lopen ging moeizaam, maar na een hartelijke begroeting gingen we in de kamer zitten bij de kerstboom, heel gezellig. Lekker bijpraten en de laatste nieuwtjes uitgewisseld. In de keuken had Loes de tafel al feestelijk gedekt en heel lekker gekookt. Een heerlijke maaltijd en na het eten moest Peter naar het toilet, maar ja dat ging een beetje langzaam en waren we echt 3 seconden te laat. Gelukkig had ik een verschoning meegenomen en konden we er nog een gezellig uurtje aan vastknopen en toen ging het over Rusland, tja en dan wordt Peter ook niet moe… Om 21.00 uur werd het toch tijd om afscheid te nemen en wilde Peter ook de terugweg rijden, dat ging prima, maar eenmaal thuis werd hij toch een beetje onzeker, want maandagmorgen zou dr. Jansen bellen en als dan zijn diarree, ontlasting niet beter was zouden we naar Maastricht moeten voor een darmonderzoek… Maar de ontlasting was al een heel stuk beter, de ongelukjes gebeuren doordat Peter zo langzaam loopt…. Maar goed het werd maandagmorgen, toch redelijk goed geslapen, maar heel onzeker en verdrietig zat Peter aan het ontbijt. Ik moest nog naar Deurne om de bestelde gourmetspullen op te halen en ik wist ook niet precies hoe ik het allemaal zou gaan doen, maar toch maar zorgen dat de spullen in Grashoek kwamen, dan konden we altijd nog verder zien. Tja en als dr. Jansen dan belde als ik aan het rijden was…. Dan belde ik hem wel terug…
Net na 11.00 uur was ik weer thuis en met Peter had het goed gegaan, wel nog een beetje verdrietig…. Om 11.20 uur belde dr. Jansen, hoe het was gegaan de afgelopen dagen. Maar eerst stelde ik hem de vraag wat diarree eigenlijk is !! Want bij Peter gaat het vaak mis, omdat hij te langzaam is, als hij normaal kon lopen zou hij op tijd bij een toilet zijn en dan was er niets aan de hand. Ik kreeg wat uitleg en ik vertelde dat Peter dus dunne ontlasting had, 2 a 3 keer per dag… Oh maar dan was het goed, dan moest hij toch nog maar immodium slikken en dan zou het wel goed komen. Nee dan hoefden we niet naar Maastricht te komen, nee dan zou hij over een week weer bellen hoe het was en dan keken we dan wel weer verder. Ik liep naar Peter in de kamer en vertelde het hem… nou hij bloeide helemaal op, ja en hij wilde ook wel wat gewoon eten, beetje aardappelpuree, stukje vlees, wat groente erbij… en tijdens het eten zei hij wel 5 keer wat smaakt het me lekker, oh wat heerlijk dat we niet naar Maastricht hoeven !!!
Wil appte dat Annemarie ziek was en dat de nieuwjaarsborrel dinsdag niet door ging…. Oei… maar dan waren wij wel de hele dinsdag thuis, dus dat appte ik weer naar de kinderen, dan moesten ze maar kijken of en wanneer ze kwamen.
We werden om 19.15 uur bij Piet en Maria verwacht en oh we hadden er echt zin in. De spullen weer allemaal in de auto geladen en reden we net voor 19.00 uur richting Kessel. Ger en Janine en de moeder van Maria kwamen ook en bijna gelijktijdig waren we er. Peter had honger zei hij en het smaakte hem allemaal prima. Heerlijk gegourmet en gezellig zitten kletsen. Peter ging een uurtje rusten en wij genoten van een lekker toetje. Om 23.30 uur ging ik even naar buiten om een sigaret te roken… ja daar stond ik weer… 3 jaar geleden vierden we voor het eerst oud en nieuw met Piet en Maria, en Ger en Janine, en oh wat genoten we … het vuurwerk, de warmte…. Het was super…
2 jaar geleden stonden we hier ook alleen met Piet en Maria… toen hadden we net de onheilstijding gehad… Peter kon niet praten… oh hoe onzeker was het allemaal… zouden we hier volgend jaar wel weer samen kunnen staan… een zwaar jaar volgde er , maar 31 december 2017 stonden we er weer en zag het er allemaal bijzonder positief uit, ja hoor we staan hier nog jaren….
En nu 31 december 2018….. potverdorie… ik pinkte een traantje weg.. zullen we hier volgend jaar toch weer samen staan… het is allemaal zo onzeker…
Ik ging weer naar binnen en inmiddels was Peter ook weer van de partij en om 0.00 uur gingen we samen naar buiten, Peter in een stoel en we genoten van de champagne en het vuurwerk en gelukkig kwam het positieve vogeltje weer op mijn schouder zitten, natuurlijk staan we hier volgend jaar weer SAMEN !!!! Nog gezellig een uurtje in de keuken gezeten en heel veel gelachen en toen naar huis. Och we hoefden voor niets vroeg op te staan , dus wie doet je wat !!
En zo bleven we tot 9.30 uur in bed liggen, ontbijtje klaar gemaakt en terwijl we nog aan tafel zaten belde Lonneke, ik rijd nu van de oprit af en kom samen met Zoënaar de Grashoek, komt de rest ook… Tja dat wist ik ook niet en 3 kwartier later was Lonneke er met Zoë en de oliebollen. Ze maakte een foto van Zoë dat ze bij opa en oma waren en zette deze op de familieapp en ja hoor een half uur later was Steef er met Pierke en Sien, Robert was er al eerder en Claudi, Johan, Joep, Mees en Niene en oh wat was dat genieten, zo onverwacht maar zo supergezellig, ik bakte broodjes af, er was nog soep, een champignonstaartje uit de vries gehaald en afgebakken, oh wat genoten we . De kinderen speelden samen, wat een onbeschrijflijk geluk was dit !!! En om 14.00 uur was iedereen weer weg en rolden de tranen bij Peter en mij over de wangen… Ik bin so GLucklich, ik bin so Glucklich Peter zei het wel 10 keer, ja de kinderen en de 6 kleintjes, so Glucklich !!! En eindelijk heb ik een foto bij mijn winterwonderland waar ze alle 6 leuk op staan… Ja die foto is goud waard !!!
De rest van nieuwjaarsdag deden we niet zo heel veel meer… maar dat hoefde ook niet.
Woensdagmorgen moest ik toch even wat boodschappen doen en we deden een beetje uitrusten van de drukke dagen die achter ons lagen, wel had ik met Wim afgesproken dat die s avonds zou komen om Peter te behandelen, want dat was al 3 weken niet gebeurt. De arm van Peter deed veel pijn en hij was behoorlijk dikker geworden, net als ik dacht Wim ook dat er veel vocht in de arm zat en Wim masseerde hem zachtjes. Toch maar met de fysio over hebben of ze met oedeemtherapie het vocht weg kunnen krijgen.
Donderdagmorgen was Peter er weer heel erg goed aan , geen diarree meer en heel opgewekt. Joep, Mees en Niene kwamen een poosje spelen, terwijl Claudi haar boodschappen deed, heel gezellig samen fruit gegeten en spelletjes gedaan. Super leuk !! En s avonds ging ik nog een poosje lopen met Willemien, lekker het hoofd leeg gemaakt en fijn gepraat.
Vrijdagmorgen kwam Anneke, en samen ruimden we de kerstboom op, tussendoor moest ik nog even naar de kapper en toen ik terugkwam had Anneke alles gezogen en opgeruimd, heerlijk . Ik maakte het eten klaar en om 16.00 uur hadden we een afspraak bij de fysio.
Nou we hadden Gerard heel veel te vertellen… tjonge wat was er in 3weken veel gebeurd. Gerard bekeek de arm van Peter, tja daar zat wel veel vocht in, hij mat de beide armen en er zat 5 cm verschil in, maar hij mocht hem niet zomaar behandelen, er moest eerst uitgesloten worden dat er geen ontsteking of trombose in zat… Daarvoor moest ik de huisarts bellen maandag… Oh maar ik bel wel even met Maastricht dat gaat een stuk sneller. Ik belde gelijk Maastricht en kreeg Anouk aan de lijn, dat praat gelijk een stuk makkelijker. Effe verteld maar dr. Jansen was er niet en die zou maandag toch nog bellen dus dan met hem overleggen. Ik zei ook dat Peter veel last had van pijn, het zijn erg pijnlijke steken, nou als het in het weekend erger werd moest ik nog maar een keer bellen en anders tot maandag wachten. Nog een paar oefeningen gedaan bij de fysio en een beetje verdrietig kwamen we weer thuis. Tja nu was er nog niets met de arm gedaan…. Gelukkig kwam Peters zusje s avonds nog effe en dat gaf afleiding, want samen keken ze in het boek van Grashoek en had Peter veel te vertellen. Om 23.00 uur bracht ik Peter naar bed, 2 paracetemols en ik ging nog even naar beneden. Uurtje later ging ik ook naar bed en dacht dat Peter sliep… nee hij sliep niet hij had zon pijn in de arm en hij bleef maar draaien en jammeren. Om 2.00 uur toch maar weer 2 paracetemols gegeven, maar de pijn werd niet heel veel minder. Ik vroeg of ik een dokter moest bellen, nee dat hoefde niet, maar zon pijn…. Ik ben uiteindelijk toch in slaap gevallen, maar wel met de gedachte dat ik zaterdagmorgen Maastricht weer ging bellen, want zo kan het niet langer… Om 6.00 uur maakte Peter mij weer wakker hij moest plassen, en wilde nog een keer paracetemols en toen heeft hij geslapen tot 8.30 uur en had hij geen pijn meer.. ik was nog een beetje in dubio, maar om 11.00 uur besloot ik toch om Maastricht weer te bellen, want overdag is er amper pijn en s nachts vaak ondraaglijk. Peter zegt zelf dat hij dan aan het piekeren is en dat dan de pijn alleen maar erger wordt.
Maastricht gebeld en de situatie uitgelegd, de dienstdoende verpleegkundige ging met de arts overleggen en ik zou teruggebeld worden. Nog geen 10 minuten later belde dr. Kerkhoffs op, ah die kennen we. Ik vertelde hoe het was gegaan en dat eter erg veel pijn had gehad en dat er aanmerkelijk vocht in de arm zit. Ik vroeg of het nog van het biopt kon komen , want vanaf dat ze 5 x gepikt hebben voor het biopt is de pijn ontstaan, een stekende brandende pijn. Ja dat zou wel kunnen en ook dat er daardoor vocht zit. Maar er zou ook een ontsteking of een trombose kunnen zitten, ja en als er een bloedpropje zit, zou dat los kunnen schieten en dan zou er een longembolie kunnen ontstaan… oeps… Ja een echo zou dat kunnen uitsluiten of bevestigen. Wat is wijsheid !! Dr. Kerkhoffs en ik ook vonden het toch het beste als we nu gelijk naar Maastricht zouden gaan en dat er vandaag nog een echo werd gemaakt. Nou ja er stond toch verder niets op het programma, dus gelijk een taxi geregeld en ondanks dat Ron vrij had wilde hij wel met ons naar Maastricht rijden en zo reden we 0m 12.30 uur naar Maastricht om een echo de laten maken op de spoedeisende hulp.
Het was niet druk op de weg en binnen een uur waren we in Maastricht op de spoedeisende hulp. Aangemeld en moesten we even wachten. Inmiddels kwam er een vrouwtje binnen met een gebroken arm, die ze fout hadden ingegipst en daar raakten we mee aan de praat. Oh zegt ze je moet hier tellen op een tot vier uur wachttijd… He… 4 uur wachten… dat zal toch wel niet. Na 3 kwartier werden we binnen geroepen door een aardige verpleegkundige. Uitleg gedaan, ze nam 4 buisjes bloed af, de bloeddruk werd gemeten, de temperatuur werd gemeten, allemaal prima in orde. We moesten weer in de wachtkamer gaan zitten, maar wel een andere…. Oeps die zat helemaal vol en het vrouwtje met de gebroken arm zat er ook weer. Er was wel gratis koffie en och je maakt een praatje met iemand. Na een half uur werden we geroepen door een arts. Weer het verhaal verteld en die deed allerlei onderzoeken, het hart, de longen, alles werd gecontroleerd, alles was weer prima in orde en nu konden we naar de echo, maar we moesten wel nog even wachten….. ja en wachten en wachten, en om 16.30 uur kwam er een verpleegkundige vertellen dat het allemaal een beetje uitliep en dat wij nu de eerste waren die aan de beurt waren, en inderdaad om 16.45 uur werden we geroepen voor de echo. Heel deskundig werd Peters hele rechterarm vanaf de hals gecontroleerd. Ik vroeg het een en ander, maar echt duidelijk was deze arts niet, wel zei hij dat er geen obstakels in de bloedvaten zaten, en dat er melanoom zat, maar dat wisten we toch al, ja en verdere uitleg zou ons weer door een andere arts gegeven worden… Na ruim een half uur waren we klaar met de echo en moesten we weer wachten, en wachten… Het vrouwtje met de gipsarm kwam uit een kamer en die was klaar, eindelijk, en we raakten aan de praat met een Palestijn die al 50 jaar in Nederland woonde en nu hier was met een Syriese vluchteling, heel boeiend en ja hoor 17.40 uur werden we geroepen, nu door ene dr. Plum… We liepen nog op de gang toen hij heel vrolijk enthousiast vertelde… jullie hebben het goede nieuws al gehoord… Uh… nee…. Oh, ja alle vaten zijn helemaal schoon, er zit geen trombose en ook geen ontsteking, het ziet er heel goed uit en jullie kunnen beginnen met oedeem therapie om het vocht weg te krijgen, dat is heel positief in deze situatie. WAUW dat was een opsteker en Peter en ik bloeiden helemaal op… En vooral de arm meer gaan bewegen, bewegen is zo goed voor alles, ik vroeg nog naar de bloeduitslagen, ja voor zover ze nu hadden gecheckt was het allemaal helemaal oke. En de pijn bestrijden met meer paracetemol en dan nu een week ze verdelen over de dag, ook als er geen pijn is. POEHHHH helemaal opgelucht gingen we naar buiten, naar Ron die op zijn vrije zaterdag de hele tijd had staan te wachten, natuurlijk had ik hem tussendooor wel geappt, maar toch. Ron was ook helemaal blij voor ons, en Peter zei maar steeds positief positief !! Natuurlijk had ik ook steeds het thuisfront op de hoogte gesteld en toen appte Claudi dat zij wel voor ons zou koken… zo lief en toen we om 18.50 uur thuis kwamen was de tafel gedekt en het eten klaar en konden we gelijk gaan eten, want honger hadden we allebei… Maar wat waren we allebei moe… Peter helemaal brak en ik niet veel minder.. wat een dag, maar gelukkig kwamen we met heel positief nieuws thuis en kunnen we maandag met Gerard overleggen wanneer we de oedeemtherapie gaan starten om het vocht weg te krijgen…. En dan maar hopen dat de immuuntherapie aanslaat en dat de bloedwaardes 16 januari verder gedaald zijn… ja dan zien we toekomst weer vol vertrouwen tegemoet !!!
ALS JE GEEN STER AAN DE HEMEL KUNT VINDEN
ZOEK DAN EEN LICHTJE IN HUIS
Veel liefs Marlies
-
06 Januari 2019 - 12:46
Christel :
Een goed begin is het halve werk. Heel veel gelukgevoel met alle kinderen en kleinkinderen. En daarna toch de grote dip; twijfels en onrust. Wat is er met Peters arm aan de hand? Een dag vol spanning naar en in Maastricht. En tóch weer opgelucht naar huis. Laten we hopen, dat het vanaf nu, wat rustiger gaat worden. En dan kabbelend naar februari (Peter 63), naar mei (40 jaar getrouwd). We blijven jullie volgen en bijstaan, waar mogelijk. -
06 Januari 2019 - 18:03
Toos.:
ja goede avond.
wat is het toch steeds weer spannend en angstig, maar uiteindelijk toch weer positief. Nu hopen dat de oedeem therapie aansluit, dan is dat hoofdstuk ook weer afgesloten.En dan alleen maar positieve dingen voor de toekomst.
En voor 16januari ga ik een kaarsje aansteken.Groetjes, en hoop voor deze week, een heerljke, ontspannen, gezellige en pijnvrije arm. -
06 Januari 2019 - 19:05
Marlies:
Hallo Peter en Marlies, jullie rollen ook van het een in het ander. Maar zolangzamerhand
zou er toch eens wat meer rust op het gezondheids vlak moeten komen. Gelukkig hebben jullie de "klein" kinderen die voor de nodige afleiding en plezier zorgen.
Wij wensen jullie een rustige fijne week zonder piekeren en ongemakken.
Dieke knoevel oet Tegelen. -
07 Januari 2019 - 13:38
Hein Oet Wieërt:
Poeh, poeh war weer een verslag zeg maar eerst bij deze de beste wensen voor jullie, de kinderen en hun echtgenoten en natuurlijk de kleinkinderen. Ook en allen die jullie lief zijn en dat geldt ook voor alle lezers en lezeressen het reisverslag Dat het een pracht 2019 mag worden.
Ben benieuwd naar het vervolg en ook ik heb er wel vertrouwen in maar wellicht dat het niet zonder slag en stoot geregeld is maar dat is een zorg voor later. Geniet nu nog maar van het moment. Fijne week nog
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
